Kładka Berdychowska


Kładka pieszo-rowerowa nad korytem rzeki Warty oraz Cybiny w Poznaniu,  miała stanowić połączenie komunikacyjne rejonu Kampusu Politechniki Poznańskiej, z południową częścią Ostrowa Tumskiego i lewobrzeżną częścią Poznania w rejonie Chwaliszewa.


Projektowana przeprawa znajduje się na skrzyżowaniu 3 miejskich klinów zieleni : północnego i południowego wytworzonego wokół koryta Warty oraz klina wschodniego zorganizowanego wokół rzeki Cybiny i Jeziora Maltańskiego. Projektowana kładka połączy klin wschodni z parkiem w Starym Korycie Warty wprowadzając zieleń w formie zorganizowanej do samego centrum starego miasta.










Analiza przebiegu kładki
lewa: przebieg zgodny z MPZP
prawa: przebieg sugerowany


Projekt kładki powstał w oparciu o zrozumienie zielonego charakteru zastanej przestrzeni. Obszar opracowania stanowi dolina rzeki Warty z dopływem Cybiny. Na Ostrów Tumski dobiegają sarny, kwitnie dziki bez, a ptaki i wiatr roznoszą nasiona mieszanych gatunków z wielu siedlisk. Brzegi rzek stanowią łęgi - charakterystyczne dla terenów zalewowych gdzie rosną topole i wierzby. Jest to unikatowy krajobraz dla centrum miasta.











W krajobrazie kładka stanowi prostą i subtelną linię łączącą oba nabrzeża. Punktem kulminacyjnym założenia jest część zlokalizowana nad Ostrowem Tumskim. W tym miejscu kładka rozdziela się na dwa biegi sprzężone wewnętrznym szpalerem drzew, który stanowi integralną część architektury mostu.

Bieg główny wyniesiony 3,5m ponad poziom terenu tworzy rodzaj belwederu z widokiem na panoramę obu brzegów miasta i „bezkres” rzeki Warty.

Bieg dolny złożony jest z dwóch łagodnych pochylni, z których jedna sprowadza użytkowników na poziom Ostrowa a druga wprowadza ich z powrotem na kładkę. Spacer nad Ostrowem odbywa się na niecodziennej dla człowieka wysokości - wśród koron drzew. Ich zielone sąsiedztwo na wysokości wzroku nie przesłania ważnych widoków. Przeciwnie ukierunkowuje oczy na charakterystyczne punkty widokowe np. założenie starej gazowni. Przy rozgałęzieniach biegów projektowane są platformy widokowe - miejsca spotkań, odpoczynku i relaksu połączone długą, zwróconą na południe ławką biegnącą wzdłuż drzew rosnących w szczelinie.


















Konstrukcja nośna


Schemat konstrukcyjny poszczególnych elementów kładki został rozwiązany w taki sposób, aby stanowiła ona integralną całość oraz zachowała ciągłość układu architektonicznego. Aby zminimalizować wysokość konstrukcyjną oraz uzyskać prawidłowe parametry dynamiczne obiektu, jego ustrój nośny ponad korytami rzek oparty zostanie na podporach pośrednich w sposób bezprzegubowy.

Dzięki zastosowanym rozwiązaniom konstrukcyjnym oraz szczegółowej analizie statyczno-wytrzymałościowej uzyskano pożądaną smukłość oraz transparentność konstrukcji.

Ustroje nośne wszystkich części obiektu zaprojektowano jako konstrukcje stalowe. Dźwigary główne ukształtowane zostały w postaci zamkniętego przekroju skrzynkowego o zmiennej wysokości. Maksymalne wysokości konstrukcyjne znajdują się w obrębie podpór pośrednich i stopniowo zmniejszają się w kierunku podpór skrajnych.










Schematy konstrukcyjne , wytrzymałościowe i statyczne
SMP Projektanci




Adaptacja zieleni



Zieleń Ostrowa Tumskiego stanowi nieodzowną część założenia architektonicznego, definiując jego charakter. Między głównym przęsłem kładki a zejściami na południową część wyspy powstaje zielona szczelina, w której eksponowane są drzewa – szpaler lip drobnolistnych stanowiący podstawę kompozycji kładki. Korony drzew przenoszą obraz zieleni z podstawy Ostrowa do wysokości wzroku przechodnia. Pomimo faktu, że kładka łączy dwa brzegi miasta jej przeplatanie się z przyrodą wyspy powoduje, że spacerujący znajdzie się w samym środku świata fauny i flory.


Analizując zastany stan zieleni i charakter miejsca w korycie rzek i na Ostrowie Tumskim, postanowiliśmy wyeksponować jego naturalny charakter i jedynie dostosować go do nowej sytuacji. Założenie to eliminacja gatunków szkodliwych i inwazyjnych, następnie, na podstawie inwentaryzacji i planu nowych założeń komunikacyjno-widokowych, likwidacja zieleni kolidującej. Pozostała flora miała zostać utrzymana, jako ekosystem istniejący, powstały naturalnie i spontanicznie.






Gatunki zachowane i użyte do nasadzeń:
1.Brzoza brodawkowata
2.Jarząb szwedzki
3.Dąb szypułkowy
4.Głóg jednoszyjkowy
5.Jarząb pospolity
6.Trzmielina europejsk
7.Sosna zwyczajna
8.Grusza pospolita
9.Wierzba biała
10.Wiąz szypułkowy
11.Modrzew europejski
12.Lipa drobnolistna
13.Klon zwyczajny

Gatunki zachowane
14.Szakłak pospolity
15.Klon cukrowy
16.Kasztanowiec zwyczajny
17.Dziki bez czarny
18.Topola czarna
19.Orzech włoski
20.Lilak pospolity
21.Kruszyna pospolita
22.Wiśnia wonna (antypka)
23.Wierzba krucha
24.Jabłoń domowa
25.Topola kanadyjska
26.Wierzba płacząca

Gatunki wyeliminowane:
27.Klon jesionolistny
28.Sumak octowiec
29.Śliwa ałycza
30.Suchodrzew



Mark